Electropoëzie is als een soort metafoor. Wanneer je ze ziet spelen denk je aan een vergelijking met iets dat ook zo is zoals Electropoëzie. Sterker nog, je moet denken aan de prachtige dagen in je jeugd. Van die dagen waarvan je je amper nog iets herinnert, maar die toch wel mooi waren. Of niet. Hans Hoeverloo en de Ridderbaas zijn al sinds mensenheugenis een onafscheidelijk duo. Of ze nu planten water geven, de belastingaangifte invullen of drie ons volkoren tarwemeel bij de plaatselijke kruidenier bestellen, ze zijn altijd samen. Ook maken ze muziek samen. Bruut lauwe en sicke beats met echte poëzie, yo! Dus ook voor jonge mensen, zoals je wel merkt! Hartje, hashtag. Je mag je aan Electropoëzie laven als een dorstig lam aan de moedermelk van 't vermoeide, doch met liefde vervulde ooi. Je hart aan hen toevertrouwen en op je knieën liggen schudden en schreien als een verloren soldaat, gevonden door een goed gemutste oma met verse koekjes. Of je kunt gewoon bij het podium staan en hee
