Όπως φάνηκε κι από πρόσφατες συζητήσεις μας, το ζήτημα που θα θίξουμε σήμερα έρχεται και ξανάρχεται, και απηχεί μια άποψη τόσο πολύ διαδεδομένη όσο και κρίσιμη για την αντίληψη των προβλημάτων που παρουσιάζει η κοινωνική σχέση, ώστε είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας.
Το ζήτημα αυτό είναι η άποψη για το ριζικά «ανεπικοινώνητο» των αισθημάτων και του βιώματος, η οποία συνοπτικά αλλά πολύ καθαρά υποστηρίζει το εξής: «Το αίσθημα δεν επικοινωνείται ποτέ κυριολεκτικά, ακόμα και ανάμεσα σε ερωτευμένους, ή σε ανθρώπους που επιβεβαιωμένα αγαπιούνται. Περιγράφεται γλαφυρά, ποιητικά, όμως κυριολεκτικά δεν μεταφέρεται. Δεν μπορώ να αισθανθώ ακριβώς ούτε τι περνάς, ούτε τι έχεις περάσει, ούτε πώς το αισθάνεσαι και βιώνεις, ούτε πως το έχεις αισθανθεί και βίωσες. Αυτό το γεγονός περιορίζει την επικοινωνία συντελεστικά».
